I cannot stop to think how Jesus Christ lived in this world, and how he is known worldwide (though in different perspectives, he, in general, is known as someone who redeemed man).

In the Christian viewpoint, he is the son of God, who died for our sins and died at the cross. He was mocked, beaten, tempted and prejudiced by those who did not believe him.

Today, we see people saying, "I am sent by God"; "The rod I am holding is the rod of Moses"; "Jesus has given me the gift of healing"; and, sometimes, "I am the son of God." Whenever we see these people, how do we react? We keep away, we mock them and we say they are blasphemous.

Yet how can we explain how we act towards them if Jesus has approached man in the same way?

Jesus has gathered around crowds of people, telling them that he is the son of God. He is also told to have healed people and also resurrected one. But there are occurrences like that, too, these days. In the Philippines, there are people who line up for the faith that they could be healed by someone who is heard to be able to heal.

Jesus, as we believe in the Christian faith, has been born of the virgin Mary through immaculate conception. We believe so; it is our faith. Yet if someone would say, right now, that she is pregnant yet has not acquired it through sexual intercourse or scientific intervention, who would believe her? Who would actually stand up for her and tell people that she is a virgin yet she is giving birth to a child? Who would do what we read in the Bible and offer the child gifts? If she said she is giving birth to the son of God, who would believe her?

Some, if no one, would.

How then could we go to church every Sunday, actively participate and give tithes and offerings if we reject how they have rejected the son of God?

Who are we, ultimately, to judge others by what they say?

Think about it.

This world is screwed.

The following link leads to a video I have hesitated to watch at first. When I eventually searched for the video and watched it from start to finish, I was disgusted. Three boys were involved in this movie, torturing a man with a screwdriver and eventually putting him to rest with a hammer (and oh yea it's not the usual carpentry hammer). I first thought that it was fake, but reading more news about it proved otherwise.

Watching it made me feel the pain the man was feeling. He remained alive after the beatings until he was hit three(?) times on the head with a hammer. Even after they poked a screwdriver right through his eye, you could see the man gasping for breath and putting his hand on his eye. This is sickening.

But for the privilege of those who would want to take a look in this very, very short clip, click here (a translation of their dialogue is also in the link). If you click, keep in mind I never told you to do so.

Once again, life has lost its meaning.

Face it, it happens. It's not the fact that you stay up 'til 3 o'clock in the morning playing with your Nintendo game console, it's the fact that you refuse to look up ahead and see what else is out there for you. So you sleep late and wake up at 12 noon, then you stay lying on your bed thinking about things(things that are very random and are considerably meaningless).

The clock on the table beside you suddenly reads 1 o'clock. You, in your state of 'utopia', start to think of how your life has been turned into this shitty state. You then realise that it was because of one thing you started to do--a bad habit you've had since you were in elementary--which is, in brief terms, procrastination and laziness, or in a longer explanation, the I-don't-feel-like-doing-anything-and-I-don't-think-I-give-a-fuck-about-it mentality. This is where it all begins.

I had time to think of some new things I want to have, to get anytime between January and June. Here's the list:

He may not tell you the truth, but you can be the only one seeing him offline on his Yahoo! Messenger list.

Doubts be gone! Here's something useful (click here). Simply enter his YM address and hit GO. You probably figured that out easily.

Think deep though, he may have a reason why he's invisible. Discretion is always advised.

Know if he's lying to you--online.
(well she could be, too)

So I had nothing else to do, and all of a sudden I remembered that I still had a poem to make for my english class. Here goes.

YOU

I start to walk

Don`t care, don`t know why.

Then find something
  stops me, keeps my eyes.

I smile, amused
  unusual sight.

Get home, get dressed.

Can`t sleep at night.

Fought yesterday.

I know I`m wrong, but
  you treat me right.

Sorry I don`t show

How much you make

A man like me sublime.

You seem to drive

Drive me wanting you.

Can`t ignore that fact.

But stop thinking

That all I want is you.

In fact, all I

Would ever need is

Would ever want is

YOU.

incomplete poem--

I marked an 'X' on every day
before I'll see your eyes
Nonetheless, my dreams have brought me
to bright, clear morning skies.
My hands, they long to touch your skin
My body shivers strong
My heart cries loud, it's telling me
it's you whom I belong.

There are those who disagree,
say, "its been long forbidden."
Yet have they ever realized
they see it so uneven?

So long a wait, oh finally
I've seen and touched you dearly.

had 30 minutes before going to work, felt like writing a poem.

i was touched by you

i saw a man walk through the path
was calm and clothed in red.
wanted to say a lot of things
yet gave a smile instead.
smile back did he, reached out his hand
"hold my hand" a-calling.
reached out my hand, at once did feel
his tenderness comforting.

"dont let go!" my mind cried out,
"you're not like those i've met.
i once fell for those around,
was flushed down with regret."

you touched me in a dream last night
hope that dream would come true.
my mind has always wondered if
my life was for you, too.
i know i'm yet too young to know
what you have gone so far;
please be with me, i don't know much,
for me you're my night's star.

i've told you once and honestly,
"please take good care of me."
you told me i need not to ask,
you'll be here lovingly.

i saw a man walk through the path
was calm and clothed in red.
wanted to say a lot of things
yet gave a smile instead.
smile back did he, reached out his hand
"hold my hand" a-calling.
reached out my hand, at once did feel
his tenderness comforting.

My first pack of cigarettes here in Canada have shown me the efforts made by the government to eliminate smoking in the country.

Cigarettes here in Canada take on a different level in contrast to those in the Philippines--the Surgeon General's warning not only contains the usual "GOVERNMENT WARNING: TOBACCO SMOKE CAN HARM YOUR CHILDREN", it also displays a picture of the said warning and it also contains more general information at the back slit of the case.


The picture above is nothing compared to the other images on the other packs, though. A few may be like these:


It has been required by the law to have a warning that covers 50% of every pack of cigarettes. It has been proven to show that the effectiveness of the labels increased along with the warning's size.

But not only on the cigarette cases have the efforts been made, various TV commercials and advertisements on buses have been implemented and I believe that their efforts have been successful. I don't see that much smokers around here anymore; and with the strict rules on selling cigarettes only to those aged 19 and above, smoking is reduced (though a lot of secondary-school students who are below the age of 19 still are present, myself included).

I am now more aware of the possible effects of smoking in the long run. I may not completely stop smoking, but I shall cut down on smoking everyday.






Source: Physicians for a Smoke-Free Canada. 5 June 2008. 26 June 2008
<www.smoke-free.ca/warnings/default.htm>.

Miyerkules, ika-18 ng Hunyo 2008. Hindi ako binigyan ng pagkakataon na makapag-ayos ng sarili. Nagising ako na walang tubig na lumalabas sa gripo kundi ang tunog ng hangin na kung iisipin mo'y kaboses ng halimaw sa "The Grudge". Kaunting imahinasyon nalang ay maiisip mong biglang may kamay na hahablot sa braso mo mula sa butas sa lababo. Ngayon pa lamang ay nagpapasalamat na ako at kathang-isip lamang ay mga bagay na iyon.

Ngunit itong katotohanang nasa harapan ko--mas masahol pa kaysa sa isang halimaw na dudukot ng kamay mo. Walang tubig sa gripo, wala. Ni isang patak na pag-asa. Wala.

Doon ko lamang naalala na nag-abot na ng Notice ang awtoridad na mawawalan kami ng tubig sa araw na iyon noong nakaraang linggo. Ngunit hindi ko na alam kung nasaan na napunta ang papel para malaman ko kung anong oras magkakaroon ng tubig. Napaisip nalang ako, "Ano ba. May pasok pa ako sa trabaho mamayang alas kwatro. Di pa ako nakakapaghilamos kaninang umaga. Kapag wala pang tubig mamayang alas-tres, tiyak..." at napahinto ang aking pag-iisip.

Pinalipas ko ang oras sa paggamit ng kompyuter habang iniwan kong bukas ang gripo at nagbabakasakali na mapapatakan ako ng grasya. Ni pambuhos ng inidoro wala. Buti nalang hindi ko naisipang dumumi kundi nandiri na ako sa aking sarili.

Aba! Tanghalian na, at naisipan ko pang gumawa ng pagkain ko. "Ah, madumi ang kaldero, mahugasan nga..." at bigla kong naalalang wala kaming tubig. Ginamit ko tuloy ang tubig na nasa pitsel para panghugas. Medyo duda nga ako sa kinalabasan ng kaldero dahil amoy na amoy ang sabong panlinis, salamat nalang at hindi nagloko ang tiyan ko pagkatapos ko kumain, kundi maiiyak ako sa sakit ng tiyan at walang pambuhos.

Pumatak na ang alas-tres sa orasan. Wala paring tubig sa gripo. Kung malandi ako kumilos ay ginaya ko na si Nora Aunor na gumaganap bilang Sarah Balabagan, ang kaibahan nga lang ay ako mismo ang nagbigti.

Naalala ko tuloy na mayroon pa akong iilang bote ng tubig sa kwarto ko na sana ay baon ko para sa trabaho. "Anim na bote. Kakasya pa yata ito sa buhok ko at mukha."

Bahala nalang kayo maghusga sa itsura ng banyo.















Nagmukha akong gutom na musmos na binigyan ng kapirasong tinapay habang tinitipid ang bawat patak na umaagos mula sa bote. Isang bote pansipilyo, tatlong bote para sa buhok, dalawang bote para sa mukha.

Ginago ako ng buhay noong araw na iyon.

Sa susunod, gigising na ako ng maaga para makapag-ipon ng tubig kung sakali tumagal sya hanggang alas-sais ng gabi.

Aral: Intindihin ang bawat Notice na inaabot sa tapat ng bahay ninyo. Ang di makaintindi, kawawa. Ang kawawa, gumagawa ng paraan. Ang paraan, nakakaawa.

    learned how to drink.
    got drunk.
    smoked.
    tripped on the stairs after my first cigarette.
    got caught smoking by my family.
    met people.
     walked on the middle of the road of the market while it was raining hard.
    had new friends.
had my first and last relationship.
    came home past my curfew all the time and got scolded for it.
    didn't go home at times because i simply didn't want to.
    smiled and laughed a lot.
    had a lot of hugs.
    didn't study hard.
    broke someone's heart.
    had fun.
    came to Canada.
    slipped on the floor in front of my boss.
    walked a kilometre during a snowstorm.
    cried like a girl.
    stopped going to church.
    stopped praying.
    spilled coffee on a woman's bag while commuting.
    made my mom cry a lot of times.
    had a lot of firsts.
made a fool out of myself.
well, if you just want me to, i could go on and on and on, but i think you will get bored.

It's my birthday today; won't you give me a hug?

Seriously, I don't like the idea of celebrating my birthday. I don't even like telling people that it's my birthday; neither do I like to demand such attention from people.

But this year's different. It's not that I'm demanding attention this time, but right now I just appreciate life and start to stop taking it for granted, even for just a little while.

True, I've been bad, I've been put to situations where i wasn't able to control my emotions and started crying, and I've had experiences that made my heart skip a beat, beat fast, and stop beating.

And all of these happened in just one year, which has gone by so quickly.

Hey, where did my other years go? Did they go to waste?

Time goes by like poop flushed in an airplane washroom.

AVON catalogues seem to be more than just women wearing lingerie, apparel and cosmetics. The other weekend we went to my grandfather's birthday and there a relative seemed to have had a brilliant idea--why not make some money?

So an hour or so passed by with my mom talking about all the products in the catalogue, and she passed by this very wonderful product, which I told her to order for me:







And no, it did not arrive this way. I cut it out myself and taped it all the way.







This is a digital coin counting money jar. I guess the name tells it purpose, but for everyone's sake, every time you insert a coin, it automatically sums up all the money in the container.





The very simple reason I taped this jar in its box is because I have a tendency to use the money I've saved. I really want to be able to save this time so this spells one word: sacrifice.






The money jar could count money for up to $9999.99, so i guess once it reaches that amount, I'm good for coming back home. But for now, this is where I'll start:







I know it's such a small amount for now. Wait for two years.








This time, I'm serious.
I'll be back home soon.

Do you have some friends that get freaked out easily? Or do you have really annoying siblings that you want to scare? Here's something to help you out:

http://www.peteranswers.com

Peter Answers is a "mind reading" site. The fun thing about it is that when you're asking peter a question, you're actually typing the answer to it.

There are two boxes on the site: the petition and the question box.

Here's how it works:

The petition box is actually the box where you type the answer to the question. Though the site tells you to type Peter, please answer the following question: or Peter, please answer:, what you should be doing is to type the answer beginning and ending with a period (.). Without the period, you'll be typing the answer and it will be seen by the people around you. But with the period, the petition box types Peter, please answer the following question: while you type the answer.

So, if your friend/sibling is wearing a green shirt, you type, .He is wearing a green shirt.
After typing the answer, simply complete the "petition" written at the right side.
The bar will jump to the Question Box once you've entered the colon (:).
Just make sure that the answer is not too long; the trick would look really obvious!

Then, go on typing the question as you please. (In this case, Peter, what shirt is Marck wearing?)
The answer will appear once you place a question mark on the question box.

Have FUN!

Konting kahibangan

 

Homaygad.

45 pesos ang piso nung umalis ako ng ‘Pinas ah. Tapos ngayon, naglalaro sa di bababa sa 40 pesos? Magkano nalang ang piso pagkauwi ko, 30 pesos?

 

Kamakailan ko lang nalaman kung gaano kababa ang piso ngayon. Oo, ngayon lang. Nabalitaan ko nga lang sa kaibigan ko eh. Binigyan pa nga nya ako ng economics lesson tungkol sa inflation, at ang presyo ng petrolyo sa world market. Pero kahit anong pagbibigay nya ng dahilan sa kung bakit hindi bumababa ang presyo ng mga bilihin ay hindi parin ako makapaniwala na ang lakas na ng piso.

 

Hindi ko alam kung matutuwa ba ako dahil malakas na ang piso o kung maiiyak ako dahil pag pinapalit ko ang pinaghirapan kong pera dyan sa ‘Pinas ay magmimistulang wala na itong halaga. Naisip ko tuloy kung paano maghihirap ang mga pamiya diyan sa ‘Pinas na umaasa sa suporta ng kanilang kapamilya na OFW. Naku, kung bababa lang sana ang presyo ng mga bilihin. [hindi ko na ito dudugtungan dahil ayoko na ng lesson sa economics. “ito’y dahil sa inflation…etc…etc…”]

 

Sa mga nagbabalak diyan na pumunta abroad, naku, now’s the time! O siguro hintayin nyo na 20 pesos nalang ang dolyar para mala-reyna’t diyosa ang pagpunta nyo sa kung saan nyo gusto. Ang saya siguro nun…

 

Dalawang pa-sosyal.

“Wow, where did you make-bili your Chanel purse?”

“I bought it last week when my family and I went to L.A. to go skinny dipping. My gosh, it’s so nice there pala.”

“Really? So magkano was your purse?”

“I bought it for 500 dollars.”
“500 dollars? That’s so mura naman. Teka I’ll ask daddy if we can go there later.”

 

Mag-amang kano.

“Daddy, daddy, when can we go to the Philippines?”

“Not any time soon, son. We don’t have money yet.”

 

O diba ang galing. Bumaliktad ang mundo.

 

Sa kinalalagyan ko ngayon, mas gugustuhin ko kung babagsak ang piso pagbalik ko, para malaki-laki naman ang palitan ng dolyar. Sana maging 56 pesos bigla ang dolyar sa isang araw tapos kinabukasan 20 na. Para naman masaya ang buhay.

 

Hanggang pangarap nalang ba itong mga pinagsususulat ko? Sana naman hindi. J

 

Lunes, ika-24 ng Disyembre 2007

`mikii

Kung iniisip ninyo na isa nanaman itong komposisyon kung saan nagrereklamo, nagdradrama, o ‘di kaya’y naiinis ako ay nagkakamali kayo. Kung gusto nyong ituloy ang pagbasa, eh ‘di magbasa lang kayo.

 

Blankong Papel

 

Kanina sa trabaho’y inutusan ako na linisin ang ilalim ng aisle 4. Kung sa labas mo titignan ang sahig ay makikita mong maayos ang pagkalinis nito, pero kung titignan mo naman ang ilalim, ibang kwento na iyon.

 

Maalikabok, madumi, kadiri. Marami pa akong pwedeng idagdag na mga salita pero sa tingin ko’y sapat na ang tatlong iyan para ipakita sa inyo kung gaano kadumi ang ilalim ng mga pinaglalagyan ng mga produkto. Mayroon pa ngang mga barya’t kung anu-anong produkto sa ilalim nito. May lipstick, laruan, tsokoleyt, atbp. Sabi nga ng katrabaho ko, “Have you seen any hidden treasure yet?” [bigkasin ang “hidden” ng ganito—hay-den]

 

Sa kaunting walis, kaunting walis pa ulit, at kaunting walis pa lalo ay natanggal ko ang mga kumpul-kumpol na alikabok at mga “hidden [hay-den] treasures”. Akala ko’y tapos na ang trabaho ko hanggang sa nilapitan ako ng katrabaho ko at nilagyan niya ng likidong panlinis ang winalisan ko at sinabing, “Next, you have to wipe it neatly.”

 

Pinakita niya sakin kung papaano ito gawin. Kababae niyang tao’y daig pa nya ako dahil hindi siya nadidirian. Bigla nalang siya nagsalita. “I don’t like this kind of work.” Dito nagumpisa ang maikli naming usapan.

 

“I don’t like it too. Sometimes the work is too hard,” sagot ko sa kanyang sinabi.

“You know what, in my country, I have five to seven servants. But here, I’m the servant.”

“That’s a lot of servants.”

“All I have to do is to cook and take care of my children. That’s it.”

“That’s it?”

“Yes, and my husband does all the work. But here, I should also work for my family.”

 

Sa kaunting sandali’y bumalot sa paligid namin ang katahimikan. Hindi ko nalaman na ganoon pala siya kayaman sa kanyang pinanggalingan.

 

Napatanong tuloy ako.

“So if you were that rich in your country, why did you leave and come here?”

“Because I thought that it was better here.”

 

[O ano, iniisip nyo na tungkol nanaman ‘to sa pagrereklamo ko na andito ako ano? Mali kayo.]

 

Mataas ang katayuan ng katrabaho ko bago siya pumunta dito. Nagtapos siya sa isang nursing school, ngunit noong dumating siya dito’y ‘di naman niya magamit ang kanyang pinag-aralan. Kung sana’y naroon lang siya sa kanyang bansa ngayon ay namumuhay parin siya ng marangya. [kung ‘di ko pa nasasabi kung saan siya nanggaling ay sasabihin ko na sa inyo—nanggaling siya sa India]

 

Inakala niya na gaganda ang buhay niya dito sa Canada. Pero sa kinatatayuan niya at ng pamilya niya ngayon ay masasabi kong kaawa-awa ang kundisyon niya kumpara sa pamumuhay niya sa India. Maituturing ang pamumuhay nya doon sa isang reyna—maraming alipin at walang kailangan gawin kundi ang siguraduhin ang kalusugan ng kanyang pamilya.

 

Mali siguro ang kanyang desisyon na mag-ibang bansa. Mali siguro ang kanyang inisip na gaganda ang kinabukasan nila dito.

 

Nito ko lang naisip ang mga maaaring mangyari sa oras na gumawa ako ng isang desisyon na base sa mga akala. Nito ko lang naisip kung gaano ako maaaring maghirap [nang kung ‘di pisikal ay mental o spiritwal] sa oras na magkamali ako sa isang desisyon. Nito ko lang naisip na parang iisang piraso ng domino ang isang desisyon, na kahit anong gawin natin ay maaapektuhan ang buong buhay natin ng iisang desisyon.

 

Hindi ko alam kung anong nakaabang sa buhay ko [pwera nalang kung magpapahula ako o kukunsulta sa isang espirito], pero alam kong ang lahat ay aayon sa mga desisyon na gagawin ko.

 

“Life is what you make it.”

—Anonymous

[Biro lang. Nakalimutan ko kung saan ko napulot ‘to eh]

 

Linggo, ika-23 ng Disyembre 2007

miki

Kung ika’y kumakain sa ngayon, sensitibo sa mga ma-detalyeng pagkuwento, o may kakaibang imahinasyon, mas mainam na ika’y tumigil na sa pagbabasa. Kung gusto mo naman ng made-detalyeng kuwento at nasisiyahan sa simpleng bagay, tuloy lang sa pagbasa, kapatid.

 

 

Gusto mo ba magkaroon ng mga anak?

Kung oo, ilan?

Kung hindi, bakit naman?

 

Kung ako ang tatanungin kung gusto ko magkaroon ng mga anak, simple lang ang isasagot ko—ayoko. ‘Di ko alam kung mag-iiba ang isip ko ‘pag matanda na ako pero sa ngayon, ayoko.

 

Kahapon ng mga bandang alas-kuwatro ng hapon ay naghanda na ako para pumasok sa trabaho. Bigla ko nalang narinig ang kapatid kong lalaki na sumigaw ng, “Tapos na ako!” Alam naming lahat dito sa bahay kung ano ang ibig sabihin tuwing sinisigaw niya iyon—tapos na siya dumumi at kailangan niya ng isang nakatatanda na maglinis ng kanyang puwitan.

 

Apat lamang kami sa bahay noong oras na iyon: ako, ang pinsan ko na babae, at ang dalawa kong kapatid na nasa elementarya. Ang isa’y siyam na taong gulang habang ang isa naman na nangangailangan na malinisan ay anim na taong gulang. Kahit na sinabi ng aking tita na kailangan na niyang matuto na linisan ang kanyang sariling puwitan tuwing siya’y dudumi ay hindi parin niya ito magawa.

 

Ayaw linisan ng pinsan ko ang kapatid ko kaya wala akong nagawa kundi gawin ito.

 

Papasok palang sa banyo ay naamoy ko na ang halimuyak ng kanyang dumi. Wala akong ibang naisip kundi, “Putang ina, ano bang kinakain ng batang ito?”

 

‘Di ko matiis ang amoy kaya mas lalong ‘di ko matitiis na hawakan mismo ang kanyang puwitan. Gumamit ako ng tissue paper para kahit papaano’y malilinisan ko parin siya. Pati ang sabon ay inilagay ko sa tissue dahil sobrang nadidirian ako. Nasasanay na ako sa ginagawa ko hanggang sa nagsalita siya bigla…

 

“Kuya, dahan-dahan lang, baka matamaan mo ‘yung malaking pigsa ko.”

 

Bakla na kung bakla, pero nandiri talaga ako lalo. Sino ba naman ang makakaisip na pinipigsa rin ang puwitan?

 

O sige, iningatan ko lalo, hanggang sa wakas ay natapos ko na rin hugasan ang kapatid ko. Siguro’y karapat-dapat lang na palakpakan ako kung may mga nanunuod sa akin na hinuhugasan siya.

 

Pero teka, bakit mayroon parin akong naaamoy? Nai-flush ko naman na ang kanyang dumi. Nagtaka ako ng kaunti hanggang sa…

 

“Eew! Miko has crap all over his legs! Miko, take off your pants and your brief right now!” sigaw ng pinsan ko.

 

Natapos ang aking pagtataka na may bonus pang kasama—hindi lang sa kanyang hita mayroong dumi, kundi sa kanyang brief at pantalon. Hinubad agad ng kapatid ko ang kanyang pang-ibaba at tumambad sa harapan ko at ng pinsan ko ang umaalingasaw na dumi, na nagsikalat-kalat sa sahig at sa carpet sa sala.

 

“Oh God why didn’t he tell me that he crapped on his brief? Now the whole place smells like shit!”

 

Nakakagulat. Napa-ingles tuloy ako.

 

Pinag-tulungan namin ng pinsan ko na linisin ang buong lugar na pinangyarihan ng kadumihan. Nais man namin na palinisin ito sa kapatid ko ay ‘di namin magawa—dahil sigurado kami na kapag siya ang pinalinis nito ay mas kakalat ang produkto ng kanyang kabusugan.

 

Pinatakbo namin siya muli sa banyo at sinabihan na maligo, dahil, patawad sa sasabihin ko, amoy tae siya.

 

…at muling naghari ang kalinisan.

 

Isa lamang iyan sa mga dahilan kung bakit nag-iba ang pananaw ko sa pagkakaroon ng anak. Kung dati’y nakikita ko ang sarili ko na may asawa’t mga anak, ngayo’y nakikita ko ang sarili ko na walang anak at asawa pero maraming pera.

 

Miyerkules, ika-19 ng Disyembre 2007

`mikii

Noong isang araw, napag-usapan namin ng kaibigan ko ang tungkol sa mga zodiac sign. Dahil gusto ko malaman kung maniniwala ba ako o hindi sa mga ito, bumukas ako ng isang site sa internet tungkol sa zodiac sign ko—ang gemini.

 

Pabasa-basa…

Pabasa-basa pa…

Putang ina.

Tamang-tama ang interpretasyon nila sa zodiac sign ko.

Akong-ako nga iyon.

 

Sa pag-iisip ng kaunti, napagtanto [ang lalim] ko ang posibilidad na pwede ngang totoo ang mga ‘ika ngang “negative attributes” na sinabi doon. Mayroong pagiging superficial, pagkakaroon ng magulong pag-iisip, at ang karakter ng isang leon—ang ugaling ‘pag nakuha na ang gusto, iiwanan ito at maghahanap ng ibang paglilibangan.

 

Exhibit [heksibit—bigkasin habang may lumalabas na hangin sa ilong] A: pagiging superficial

May katotohanan nga ito. May mga pagkakataon na nagiging ganoon nga ako; ang pagkukunwari na nagawa/naranasan/napagdaanan ko na ang isang bagay, pero sa totoo lang, hindi. Sa mas pinaikling depinisyon, pagsisinungaling.

 

Halimbawa:

Linggo, ika-16 ng Disyembre

Kirti [co-worker sa dept. store]: Miki, you like tea?

Miki: what kind of tea?

Kirti: Indian tea, tea with milk.

Miki: oh alright, I’ll get some.

[higop…takte lasang salabat na may creamer]

Kirti: so you like?

Miki: yeah, it tastes good.

Kirti: okay, you take more.

 

...at dinagdagan pa nya ang baso ko ng salabat, este, tsaa, na tinapon ko lamang.

 

Kirti [to other co-workers]: Miki like tea, but Vesna don’t like.

 

Kanina sa trabaho…

 

Kirti: Miki, you like tea?

Miki: oh sorry I just drank some coffee before coming here. [yes, buti nalang busog ako]

 

…ito ang nakukuha ko sa pagsisinungaling. Ngunit sa tingin ko’y ginawa ko iyon dahil ayokong isipin nila na hindi masarap ang mga pagkain nila. Pero iyon nga parin, nakakarma parin ako sa pagsisinungaling.

 

Exhibit [muli, gawin ang pagbigkas tulad ng sa nasa itaas] B: ang pagkakaroon ng magulong pag-iisip

May katotohanan din ito. At hindi lang ako ang naguguluhan, pati ang mga tao sa paligid ko. Minsan naiisip ko na lang na pinagtsatsagaan nila ako imbis na mainis at magalit.

 

Halimbawa:

Miss Annechiarico [naku mali yata ang spelling ko ah]: so, what’s the reason why you didn’t hand in your assignment?

Miki: I didn’t do it.

Miss: are you serious? Wow, I don’t now, I have nothing to say… You know what, if you won’t hand in that assignment, I’m gonna call home.

Miki: alright, I’ll do it.

 

Naisip ko na gagawin ko ang assignment ko para sa kanya, para hindi nya isipin na hindi siya marunong magturo o isa siyang bigo. Ngunit hanggang ngayon, hindi ko parin ginagawa ang assignment na iyon. Teka, naumpisahan ko na, ‘di ko lang tinatapos.

 

Last week…

Miss: so, did you do your assignment?

Miki: yeah, but I forgot to get it printed.

 

Eh ‘di yun, nagsinungaling nanaman si ulol.

 

Exhibit [sige, hindi na, alam kong hindi na nakakatawa] C: ang pagkakaroon ng karakter ng leon

Tulad ng mga naunang karakter, totoo din ito, lalo na pagdating sa mga damit, at mas lalo na sa mga tao.

 

Halimbawa:

[teka, wala nalang halimbawa]

 

Oo, masasabi kong ‘di ako isang mabuting tao, dahil isa akong isip-bata. Hindi ko talaga alam kung ano ang gusto ko. Kahit na pilit kong binabago ang ugali ko ay lagi akong nabibigo. Kung may gusto ako, gumagawa ako ng paraan para makuha ko iyon, kaya lagi ko nakukuha ang gusto ko.

 

…pero hindi ko nakukuha ang mga kailangan ko, ang mga kailangan ko na mas nakakahigit pa sa mga gusto ko.

 

Pinipilit ko magbago. Pero siguro masyadong matigas ang ulo ko.

Siguro kailangan ko ng isang taong magsasampal sa akin, isang taong ipapakita sa akin kung sino ako.J

 

Naku naman, at kelan iyon?

 

Miyerkules, ika-19 ng Disyembre 2007

`mikii

Umaalingasaw na Ideya

 

Hindi ko maisip kung saan napulot ng nanay ko ang ideya na maaari akong magpakamatay; kung ito ba’y nasagap niya sa radyo, telebisyon, tsismis, o sadyang nanggaling lamang ito sa kanyang magulong pag-iisip. Tuloy, pati ang tatay at ate ko ay naniniwala sa “posibilidad” na iyon. ‘Di man tuwiran ang kanilang pagtatanong sa akin ay nakakahalata naman na nagdududa sila sa mga pinag-gagagawa ko sa araw-araw.

 

Inay: Miks, sa Sabado free ka ba? Kain tayo sa labas, tayong dalawa lang.

 

Siguro’y gusto niya na mag open-up ako sa kanya, o ‘di kaya’y tatanungin niya ako sa kung anong nangyayari sa akin.

 

Itay: Miki, bakit may cutter ka sa bag mo?

Miki: ah, sa trabaho ko yan, nadala ko lang.

 

Minsan ay nagpapahiwatig ng ibang kabuluhan ang mga bagay-bagay. Totoong gumagamit ako ng cutter sa trabaho. Nagkataon lang na nadala ko sa bahay iyon.

 

Noong isang gabi lamang ay may nakita akong papel na nakapatong sa lamesa. Sumilip ako at binasa ko ang pamagat.  “Suicide hits second leading cause of death among teenagers below 18.” Naku, si mader nagawa pang mag-research tungkol sa suicide cases dito sa Canada.

 

Ate: ano bang pinag-gagagawa mo dyan sa laptop ni papa at ginagamit mo lagi?

Miki: wala lang, nagsusulat ako.

 

Kahapon ay nasa kompyuter si ate. Kinailangan kong maipa-print ang assignment ko kaya sinaksak ko ang USB ko at sinabihan ko siya na tumabi pero hindi niya ito ginawa; imbis ay tumitig siya sa mga nilalaman ng USB ko. Mas lalo pa siguro lumaki ang kanyang pagdududa nang makita nya ang mga pamagat ng mga sinulat ko na “Magpatiwakal” at “Liham.” Muli, nagpahiwatig ng ibang kahulugan ang mga bagay-bagay.

 

Tuloy, ginagawa ni inay ang lahat para matuwa ako ng kaunti. Kahapon ng umaga nga ay naghanda sya ng baon ko para sa eskwela. Doon pala napunta ang mga chicken nuggets na almusal ko dapat. Tuloy, isang piraso lang ang nakain ko ‘nung umaga.

’Di lang nila alam, pero mas naguguluhan ako sa kanila. Pwede naman nila ako tanungin ng diretsahan eh.

 

“Anak, may balak ka bang magpakamatay?”

 

Ay oo nga ano, parang ang panget pakinggan iyon mula sa mga magulang ko.

 

Putang ina, nasugatan ang paa ko ngayon. Siguro pag tatapak ako sa sahig at makita nila ang mga marka ng dugo bukas ay magdududa sila lalo.

 

Hmm. Magpakamatay nalang kaya ako para tumigil sila sa kahibangan na ‘to?

 

Martes, ika-18 ng Disyembre 2007

`mikii

 

Lisa.

 

Hindi ito tulad ng iniisip ‘nyo.

Hindi ko pag-uusapan ang pagkakagusto ko sa isang babae, kung sino man iyon,

Ni hindi ko rin pag-uusapan ang tsismosang manikuristang nagtitinda ng load sa parlor na pinupuntahan ni mama dati.

 

Ito’y tungkol sa lisa.

Iyong kauri ng garapata at kuto.

‘yon, lisa.

 

Kagabi lamang ay napanaginipan ko na tadtad ng lisa ang buhok ko.

Kung alam ‘nyo lang kung gaano ako natakot pagkagising ko.

[akala ko totohanan na, buti nalang panaginip lang iyon.]

 

naku, nangangati ang anit ko.

 

Nakakatakot isipin ang mga pwede gawin sa iyo ng mga tao pag nalaman nilang may lisa ka.

Naaalala ko tuloy ang kwento ng mga kaklase ko dati,

kung paano nawala[tinanggal] ang mga kuto ng isa kong kaklaseng babae.

Gusto ‘nyo ba malaman kung paano?

 

PINAKALBO NILA.

Nino? Ng nanay nya.

Paano nya tinuloy ang pag-aaral nya? Nakasumbrero sya lagi.

Ayos na ba ang buhok nya ngayon? Oo, mahaba na ulit, pero ang panget na[nya].

 

Isipin ‘nyo nalang kung kayo mismo ang may kuto/lisa/garapata.

Isipin ‘nyo nalang kung kayo ang kakalbuhin.

[sa ulo kong korteng itlog, siguradong pagtatawanan ako.]

Isipin ‘nyo nalang kung gaano kahirap ang sitwasyong iyon.

 

Ikaw. Kalbo. Pinagtatawanan. Pinandidirian.

Kinukutya. Walang makausap. Panget.

 

Ano sa tingin mo?

 

Inay, alam kong hindi ako isang perpektong anak, at alam kong hindi rin ako isang huwarang anak.

Alam kong lagi ako nagkakamali, at alam kong hindi ‘nyo ito nagugustuhan.

Alam kong pilit ‘nyong tinutuwid ang mga kamaliang aking nagawa, at kita ‘nyo naman na ako’y natuto sa bawat oras na ako’y nakabasag ng pinggan, gumastos ng baon na dapat ay hanggang sa susunod na araw pa, pumili ng mga maling desisyon, atbp.

Alam kong nasasaktan kayo sa bawat oras na napapariwara ako, dahil nararamdaman ko ang luhang dumadaloy sa inyong pisngi na sya namang tumutusok sa aking puso.

Alam kong marami akong pagkukulang bilang isang anak.

Alam ko na kung mabibigyan lang kayo ng pagkakataon na bumalik sa nakaraan, tatanggalin ‘nyo ako sa inyong sinapupunan sa oras na inyong ito’y malaman.

Alam ko ang lahat ng ito, inay, alam ko.

 

Itay, alam ko na pilit ‘nyong pinapasok ang sarili ‘nyo dito sa munting buhay ko.

Alam kong pilit ‘nyong maging isang tunay na ama, kahit na ang dugong dumadaloy sa aking katawan ay ‘di naman katulad sa inyong kaanyuan.

Alam kong alam ‘nyo na ‘di ko gusto itong mundo na ngayo’y aking ginagalawan.

Alam ko ang lahat ng ito, itay, alam ko.

 

Sana’y magawa ‘nyong maisip na ginagawa ko ang lahat upang kayo’y masiyahan, makuntento, at nang maipagmalaki ‘nyo ako.

Paniwalaan ‘nyo ko, ginagawa ko ang lahat ng gusto nyo.

Inay, itay, sana’y maisip ‘nyo na mayroon din akong puso’t damdamin, na anak ‘nyo ako, at di ako isang utusan.

Sana’y tratuhin nyo ako ng patas, at ‘di tulad sa isang galising aso na gumagala lamang sa kalsada.

Sana’y makita ‘nyo ang aking mga kagalingan, ang aking mga nagawa’t ginagawa, at ‘di ang aking mga kamalian ang inyong nakikita.

Sana’y mahalin ‘nyo ako bilang isang anak.

Sana’y mahalin ‘nyo ako.

Sana.

 

Martes, ika-12 ng Disyembre 2007

^mikii